Het belangrijkste thema van 'AZIJN IN MIJN ADEREN ’ is zelfmoord onder Hindostaanse meisjes. Hindostaanse meisjes doen meer dan welke groep in Nederland één of meerdere pogingen tot zelfmoord. In de Hindostaanse gemeenschap rust op het onderwerp een groot taboe. Er wordt niet tot nauwelijks over gesproken. Terwijl de Hindostaanse gemeenschap het goed doet in Nederland. De Hindostanen zijn een goed geïntegreerde bevolkingsgroep qua werk, opleiding en inkomen. Alleen het sociaal-cultureel aspect blijft achter.  

Anno 2011 is de keiharde realiteit dat we ondanks het zwijgen te maken hebben met een urgent probleem, want:

- jaarlijks doen minstens tweehonderd Hindostaanse jongeren in Den Haag, Nederland en omgeving een zelfmoordpoging (medicalfacts, 2011).

- bijna een op de vijf Hindostaanse meisjes heeft een zelfmoordpoging gedaan in Rotterdam (Diana van Boven, 2009).

- Hindostaanse meiden tussen de 15 en 24 jaar hebben vier keer vaker een poging tot zelfdoding gedaan dan autochtone leeftijdsgenoten in de periode tussen 1987 en 1993 (o.a. W.J. Schudel 1999).


De diverse onderzoeken wijzen verschillende oorzaken aan voor (een poging tot) zelfmoord, namelijk:

huiselijk geweld – onvrijheid - onderdrukking –- spanningen tussen ouders en kinderen - prestatiedruk - seksueel geweld – incest – homoseksualiteit - armoede - kopieergedrag van Bollywoodfilmsterren- gedwongen partnerkeuze – het niet geaccepteerd worden van de partner vanwege etniciteit, geloof, huidskleur, sociale klasse, opleiding -een succesvol imago willen ophouden verslaving – schulden- - depressiviteit.  

Kortom niet mogen zijn wie je wilt zijn (schaamte) of mogen doen wat je wilt doen (schuld).